Ομολογία Πίστεως - Δημήτρης Κορδορούμπας

«Αληθώς, αληθώς σας λέγω, ότι ο ακούων τον λόγον μου, και πιστεύων εις τον πέμψαντα με, έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν δεν έρχεται, αλλά μετέβη εκ του θανάτου εις την ζωήν.»

Κατά Ιωάννην ε΄ 24

- Δημήτρη πότε γεννήθηκες;

- Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1957 στο Μεσολόγγι, στο Αιτωλικό για την ακρίβεια. Ο πατέρας μου ήταν δημόσιος υπάλληλος και έτσι γυρίσαμε σχεδόν όλη την Ελλάδα. Μετά το Μεσολόγγι πήγαμε στα Γιάννενα, μετά στην Μυτιλήνη και στη μέση της έκτης γυμνασίου ήρθα στην Καλλιθέα και ουσιαστικά τέλειωσα εδώ το σχολείο.

- Άλλαζες συνέχεια δηλαδή σχολεία, φίλους…

- Ναι έχω φίλους παντού. Και από τότε αλλά και μετά που έπαιζα επαγγελματικά μουσική και είχα γνωριστεί με πολύ κόσμο.

- Με την μουσική ασχολήθηκες από μικρός;

- Όχι από πολύ μικρός, από τα 16 μου χρόνια. Μέχρι τότε μου άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο, όμως ένα πρόβλημα υγείας με εμπόδισε να συνεχίσω. Τότε πήρα την πρώτη μου κιθάρα και 17 χρονών κιόλας, είχα διοργανώσει μια ρόκ συναυλία στην Μυτιλήνη, στο κινηματοθέατρο.

- Τι πρόβλημα υγείας είχες;

- Από μικρός 10 χρονών, παρουσίασα αιματουρία. Γίνανε εξετάσεις και φάνηκε ότι υπήρχε πρόβλημα στα νεφρά. Στα 16 μου χρόνια έπρεπε να έχω πεθάνει. Κάναμε βιοψία, το 85% των σπειραμάτων ήταν κατεστραμμένα και οι γιατροί είπαν στον πατέρα μου ότι έχω ακόμα έναν μήνα ζωής. Τότε προσευχήθηκαν οι δικοί μου, κάνοντας μια παράκληση σε μια εκκλησία στην Μυτιλήνη. Οι άνθρωποι έκαναν αυτό που ήξεραν (κλαίγοντας όμως όλοι) και αυτό που έγινε ήταν πραγματικό θαύμα. Στις επόμενες εξετάσεις η κατάσταση είχε βελτιωθεί σημαντικά και μετά αντί να επιδεινωθεί, συνέχεια βελτιωνότανε. Ο Κύριος μου έδωσε παράταση ζωής 13 χρόνια και παρόλη την άσωτη ζωή, που έκανα όλο αυτό το διάστημα, με περίμενε για να τον γνωρίσω.

- Όταν λες άσωτη ζωή, τι εννοείς;

- Ήμουνα μέσα στην ασωτία, πολύ δεμένος με την πορνεία και έκανα πάρα πολλές σχέσεις, γιατί θεωρούσα ότι δεν υπάρχει και τίποτε άλλο σε αυτόν τον κόσμο. Μετά το σχολείο πέρασα στην Ανωτάτη Εμπορική, όμως ήμουν αυτό που λέμε «αιώνιος φοιτητής». Απλά πήγαινα, έδινα εξετάσεις και μετά εξαφανιζόμουνα. Γύρω στα 20 μου χρόνια, ήρθα για πρώτη φορά στην ζωή μου σε μια περισυλλογή. Ενώ πάντα έβγαινα έξω, εκείνη την περίοδο μου άρεσε να κάθομαι μόνος, να σκέφτομαι και να διαβάζω. Ένα βράδυ ενώ μιλούσα με μια φίλη μου στο τηλέφωνο, συνέβη το εξής παράξενο. Ξαφνικά της λέω: «Ξέρω ότι θα έρθει μια μέρα, που θα μιλάω για το ευαγγέλιο και για τίποτε άλλο.» Και λέγοντας αυτά τα λόγια κι εγώ κι εκείνη ξεσπάσαμε σε κλάματα.

- Πίστευες στο ευαγγέλιο;

- Όχι. Καταρχάς δεν το είχα διαβάσει ποτέ και δεν ήξερα τι γράφει. Έψαχνα τότε αλλού να βρω την αλήθεια και κυρίως στον βουδισμό. Έψαχνα να ανοίξω «το τρίτο μου μάτι», να κάνω αστρικά ταξίδια. Είχα κάνει και πνευματιστικές συγκεντρώσεις καλώντας πνεύματα, το έκανα όμως για να αποδείξω ότι υπάρχει πνευματικός κόσμος, άρα και Θεός.

- Να το αποδείξεις στον εαυτό σου;

- Όχι, σε άλλους. Εγώ πάντα πίστευα ότι υπάρχει ο Θεός και πολλές φορές τα βράδια προσευχόμουν. Και επειδή υπήρχε και αυτό το πρόβλημα της υγείας, αυτό που του έλεγα ήταν: «Θεέ μου, πριν φύγω θέλω να με ετοιμάσεις.» Εν πάση περιπτώσει, τέλειωσε αυτή η περίοδος της περισυλλογής, συνέχισα τη ζωή μου και λίγο μετά άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη μουσική, κάτι που ήταν και το όνειρο μου. Ένα σαββατόβραδο σε μια ταβέρνα στην Κυψέλη, είχα πάρει μαζί και την κιθάρα και αρχίσαμε να τραγουδάμε. Ήρθε και ο ταβερνιάρης, εκείνος έπαιζε φυσαρμόνικα, παίξαμε μαζί και μου πρότεινε να ξεκινήσω να δουλεύω εκεί. Έκατσα εκεί ένα χειμώνα, το πείραμα πέτυχε, την άλλη χρονιά έφερα και μια φίλη μου που είχε καλή φωνή, μετά προστεθήκανε και άλλοι φίλοι και άρχισε σιγά σιγά να δημιουργείται μια κομπανία.

- Ήταν η εποχή με τις κομπανίες τότε;

- Βέβαια, ήτανε μόδα. Υπήρχε η «οπισθοδρομική κομπανία», η «αθηναϊκή», «τα παιδιά απ’ την Πάτρα». Εμείς ονομαστήκαμε «κομπανία περιορισμένης ευθύνης» λόγω του ότι παίζαμε για την πλάκα μας περισσότερο. Αρχίσαμε να δουλεύουμε και να βγάζουμε ένα πολύ καλό μεροκάματο. Τότε όμως παρουσιάστηκε μια επιδείνωση στο πρόβλημα της υγείας μου. Μια μέρα ένιωσα έντονη αδιαθεσία, φωνάξαμε γιατρό, μου μέτρησε την πίεση και είχα 29 με 16. Για να καταλάβεις, το πιεσόμετρο φτάνει στο 30, δεν μετράει παραπάνω. Μου έκανε 3 ενέσεις, πήγα για δουλειά και από κει ξεκινάει το σχέδιο του Θεού, γιατί αμέσως μετά, μπαίνω για νοσηλεία στο Ιπποκράτειο.

- Ζώντας μέσα στη νύχτα έκανες καταχρήσεις;

- Οι φίλοι μου κάπνιζαν και έπαιρναν διάφορα, και εγώ είχα δοκιμάσει τα πάντα: χασίσι, κόκα, όμως δε μου άρεσαν και έτσι ο Θεός με φύλαξε. Κάπνιζα όμως πολύ το απλό τσιγάρο και δεν είχα σκεφτεί ποτέ να το κόψω γιατί μου άρεσε υπερβολικά το κάπνισμα. Εν πάση περιπτώσει, μπήκα στο Ιπποκράτειο όπως ήμουνα τότε με τη μαλλούρα και την γενειάδα και το πρώτο βράδυ το πέρασα σε ένα ράντσο στο διάδρομο. Τη δεύτερη μέρα όπως με βάζουν στο θάλαμο, συναντώ ένα παλικάρι δύο μέτρα, το Γιώργο το Μιχόπουλο ο οποίος είχε λεμφοκυττάρωση, καρκίνο στους λεμφαδένες. Μου λέει: «Επιτέλους. Έλα εδώ φίλε να πούμε καμιά κουβέντα». Όλοι οι άλλοι μέσα στο θάλαμο ήταν γέροι. Πιάσαμε κουβέντα και του είχαν δώσει πολύ λίγο χρόνο ζωής, γιατί η περίπτωση του ήταν σοβαρή. Εμένα μου είπαν ότι σε λίγο θα χρειαστώ αιμοκάθαρση.

- Ήταν κάτι που το περίμενες;

- Εγώ ήξερα ότι θα φύγω νωρίς, ότι θα πεθάνω νέος. Και μάλιστα είχα βάλει σαν όριο τα 30 χρόνια. Τελικά δεν ήταν καθόλου τυχαίο αυτό, ήταν αποκάλυψη, γιατί με το που έκλεισα τα 29, ήρθα στον Κύριο και όντως πέθανα για τον κόσμο. Συνεχίσαμε να έχουμε επαφές με τον Γιώργο και πήγαινα και στο σπίτι του και τον έβλεπα, γιατί ήταν σε μεγάλη δυσκολία. Εκείνο το καλοκαίρι πήγαμε με την κομπανία για κάποιες συναυλίες στη Μυτιλήνη και γυρίζοντας, το φθινόπωρο του 1985, με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος και μου είπε: «Δημήτρη θέλω να βρεθούμε. Ένα πράγμα θα σου πω, γνώρισα το Χριστό και με θεράπευσε». Πράγματι πήγα, ήταν μαζί με δύο άλλους αδελφούς, μου μιλήσανε και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουγα τα λόγια του ευαγγελίου.

- Είχε θεραπευτεί όντως;

- Ναι, είχε γίνει τελείως καλά, είχε πετάξει όλα τα φάρμακα και ζει ακόμα και σήμερα, 27 χρόνια μετά. Δεν είχα πρόβλημα να το πιστέψω, άλλωστε είχα ζήσει κάτι ανάλογο στα 16 μου. Και στον Θεό πίστευα. Η διαφωνία μου ήταν στο πρόσωπο του Χριστού και Αυτόν προσπαθεί πάντα να κρύψει ο Σατανάς, γιατί μόνο «όποιος έχει τον Υιό έχει και τον Πατέρα.» Παρόλαυτά φεύγοντας από τη συνάντηση αυτή, είχα την εξής μαρτυρία μέσα μου: «Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και πρέπει να διαβάσω το λόγο Του.» Την άλλη μέρα κιόλας ξεκίνησα να διαβάζω την Καινή Διαθήκη και περίπου σε ένα μήνα, άρχισαν οι πρώτες επισκέψεις στον ύπνο μου από τον Κύριο.

- Είδες κάποιο όνειρο;

- Ήταν κάτι παραπάνω από ένα όνειρο, κάτι ολοζώντανο. Πετούσα μέσα στο σύμπαν με εκπληκτική ταχύτητα και γυρίζοντας προς τα πίσω είδα μια εικόνα της γης. Όλοι οι άνθρωποι ζούσαν κολλημένοι μέσα στη λάσπη και έπρεπε κάθε μέρα να σκοτώνουν και από έναν για να τρώνε. Εγώ είχα βγει από εκεί μέσα και θα έμπαινα σε ένα τρικάταρτο καράβι, το οποίο σε λίγο θα έφευγε. Κατάλαβα ότι ήταν η εκκλησία του Χριστού και τα τρία κατάρτια ήταν η Αγία Τριάδα. Μετά είδα πάλι ένα ενύπνιο. Ήμουν στη Μυτιλήνη στο γήπεδο και είδα τα σύννεφα να παίρνουν ένα οβάλ σχήμα και να σχηματίζονται 7 πρόσωπα, τα οποία δεν γνώριζα. Πέρασε λίγος καιρός και έγινε η έκρηξη του διαστημόπλοιου Τσάλετζερ στην Αμερική. Μέσα ήταν 7 άνθρωποι που σκοτώθηκαν και ήταν ακριβώς τα πρόσωπα που είχα δει στον ύπνο μου. Κατάλαβα ότι έχω αρχίσει και επικοινωνώ με κάποιον που τα γνωρίζει όλα, παρόντα και μέλλοντα. Έκανα 4 μήνες να διαβάσω πρώτη φορά την Καινή Διαθήκη και όταν τελείωσα είπα, «τώρα πάλι από την αρχή». Τότε ξεκίνησε ο Κύριος να μου ανοίγει τον νου και να καταλαβαίνω τον Λόγο Του. Ενθουσιάστηκα, χάρηκε η ψυχή μου και άρχισα να μιλάω σε όλους για τον Χριστό. Άρχισε να γίνεται μέσα μου έργο Θεού.

- Στην εκκλησία είχες πάει;

- Πήγαινα (όχι τακτικά όμως) στην εκκλησία στο Περιστέρι όπου πήγαινε και ο Γιώργος. Πήγαινα βέβαια όπως ήμουνα. Με τα μακριά μαλλιά, με την γενειάδα, με το τσιγάρο στα χέρια. Κάποια μέρα είπα: «Σήμερα δεν θα καπνίσω. Θα κάνω νηστεία από το τσιγάρο». Δεν πέρναγε η μέρα με τίποτε, είχα συνδέσει τα πάντα στην ζωή μου με το κάπνισμα. Μετά από 15 μέρες το ξανάκανα. Πέρασε μία μέρα, δύο, τρεις και την τέταρτη μέρα όπως ήμουν με έναν φίλο, του ζήτησα να μου στρίψει ένα τσιγάρο. Απλώνοντας το χέρι να το πάρω ήρθε μια σκέψη μέσα μου: «αν το πάρεις, έχασες». Του λέω: «Άστο.» Αυτό ήτανε.

- Από τότε το έκοψες;

- Από τότε δεν έχω καπνίσει. Βέβαια ήτανε μια δύσκολη απόφαση για μένα αλλά έπρεπε να το κάνω γιατί ήθελα να βαπτιστώ στο νερό. Και δεν ήτανε το μόνο, έπρεπε να αφήσω πολλά. Την δουλειά μου, που έπαιρνα αρκετά χρήματα, μια σχέση που ήτανε τότε στην καλύτερη της φάση, τους φίλους μου, τους γονείς μου....

- Τους γονείς σου γιατί;

- Γιατί ξαφνικά είχα γίνει για αυτούς αιρετικός. Στις 29 Απριλίου του 1986 βαπτίστηκα εν ύδατι, στις 16 Απριλίου είχα κλείσει τα 29 μου χρόνια και είχα μπει στα 30, που όπως είπα είχα σαν όριο. Πριν βαπτιστώ έκλαιγα για μισή ώρα με λυγμούς. Ένοιωθα ότι με είχε στην αγκαλιά Του ο Κύριος και με ξαλάφρωνε. Ότι όλο το βάρος της αμαρτίας έφευγε από πάνω μου. Την Κυριακή του Πάσχα του 1986, ήταν η πρώτη φορά που κοινώνησα από το σώμα και το αίμα του Χριστού (ήταν μια εμπειρία συγκλονιστική για μένα) και μετά έφυγα κατευθείαν για την Μυτιλήνη. Είχα πολλούς φίλους εκεί, ήξερα ότι με αγαπούσαν και ήμουν σίγουρος ότι μόλις τούς μιλήσω θα πιστέψουν. Είχα αρχίσει να βλέπω στον πνευματικό κόσμο και είχα την εντύπωση ότι έβλεπαν και οι άλλοι το ίδιο, αλλά βέβαια δεν ήταν έτσι τα πράγματα.

- Δεν πίστεψε κανένας;

- Κανένας. Με αντιμετώπισαν σαν τρελό οι περισσότεροι. Γύρισα στην Αθήνα και μετά από λίγο μπήκα για νοσηλεία στο 7ο θεραπευτήριο, σε μια κατάσταση άθλια. Με 17 αιματοκρίτη, 19 κρεατινίνη, 400 ουρία, δηλητηριασμένος πλήρως. Όλοι περίμεναν από ώρα σε ώρα να πεθάνω. Τελικά μόλις που με προλάβανε. Στις 21 Μαΐου του 1986 ξεκίνησα αιμοκάθαρση, έκατσα 53 μέρες στο νοσοκομείο και βγήκα μπορώ να πω, απελπισμένος. Ήμουν σε μια κατάσταση όπως οι απόστολοι μέσα στην τρικυμία: «Κύριε δεν σε μέλλει ότι χανόμαστε;» Πήγα στην εκκλησία, ο Κύριος μου μίλησε με προφητεία, με παρηγόρησε, ήρθα σπίτι και το βράδυ ο Κύριος μου έστειλε ένα μήνυμα, που είναι μήνυμα ζωής για μένα. Ξύπνησα με αυτά τα λόγια: «Ο Θεός όσους κάλεσε, τους κάλεσε για να τους σώσει και τους δίνει πίστη. Εσένα τώρα σου δίνει πίστη.» Σηκώθηκα άλλος άνθρωπος, σαν να είχαν λυθεί όλα τα προβλήματα. Και όντως, μέσα στο πρόβλημα αυτό της υγείας, η πίστη μου αυξήθηκε κατακόρυφα.

- Με ποιό τρόπο;

- Έβλεπα ότι ο Θεός κάνει ότι θέλει. Στην αιμοκάθαρση έβλεπα συνέχεια το χέρι Του να ενεργεί, να φτιάχνονται μηχανήματα με προσευχή, να σταματάνε αιμορραγίες. Εκεί είχα και την εμπειρία του θανάτου. Πριν το συμβάν είχα δει ένα ενύπνιο. Κατέβαινα στον Άδη και άκουγα την φωνή του εχθρού να μου λέει: «Σε πάω στον θρόνο μου, σε πάω στον θρόνο μου.» Μετά από λίγες μέρες όπως ήμουνα στην αιμοκάθαρση, έπαθα κράμπα. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος και όπως φώναξα την νοσηλεύτρια και της είπα «κράμπα», γύρισαν τα μάτια μου και έφυγα.

- Τι εννοείς;

- Πέθανα. Μηδέν πίεση, πεθαμένος κανονικά. Και όμως ο εσωτερικός άνθρωπος ζούσε και αντιλαμβανόμουν τα πάντα. Ο πόνος βέβαια είχε εξαφανιστεί, και ενώ μου έκαναν μαλάξεις, μου έβαζαν ορούς, εγώ ένοιωθα πανάλαφρος σαν πούπουλο και δοξολογούσα τον Κύριο. Κάποια στιγμή ακούω πάλι την φωνή της νοσηλεύτριας: «5 η πίεση του». Λέει ο γιατρός: «30 οι σφυγμοί του». Είχα αρχίσει να επανέρχομαι σωματικά. Είπα μέσα μου: «πως να τους εξηγήσω τώρα, ότι νοιώθω υπέροχα;» Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, ότι για τον χριστιανό δεν υπάρχει θάνατος. Απλά ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις στην αιωνιότητα. Μου έδειξε στην πράξη το εδάφιο, ότι: «ο ακούων τον λόγο μου και πιστεύων εις τον πέμψαντα με, ΕΧΗ ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν δεν έρχεται, αλλά ΜΕΤΕΒΗ εκ του θανάτου εις την ζωήν»

- Είχες πεθάνει κανονικά; Στο επιβεβαίωσαν και οι γιατροί;

- Ναι βέβαια. Η νοσηλεύτρια, μού είπε χαρακτηριστικά: «Το ξέρεις ότι πήγες στον Άδη και γύρισες;» Ήταν και μια συμμαρτυρία για το ενύπνιο που είχα δει. Και ο Κύριος μου είχε μιλήσει αρκετές φορές με το στόμα αυτών των ανθρώπων. Θυμάμαι μια φορά μια νοσηλεύτρια, μου λέει: «επειδή είσαι πειθαρχικός, θα περνάς καλά και στο μηχάνημα». Πειθαρχικός με τους γιατρούς δεν ήμουνα ποτέ, μάλλον το αντίθετο. Αλλά είχα πειθαρχία αλλού φαίνεται. Πραγματικά από τότε ήταν σαν να πηγαίνω για καφέ και όχι για αιμοκάθαρση. Δεν είχα το παραμικρό πρόβλημα. Άλλοι ταλαιπωρούνται, κουράζονται, έχουν πίεση, εμετούς, εγώ τίποτε.

- Κάθε πότε πηγαίνεις;

- Μέρα παρά μέρα, εδώ και 26 χρόνια. Ευχαριστώ τον Θεό γιατί αυτά τα 26 χρόνια δεν μου στέρησε τίποτε. Η ζωή μου είναι φυσιολογική με έναν περιορισμό, αυτές τις 4 ώρες κάθε 2 μέρες.

- Έχεις ζητήσει θεραπεία από τον Κύριο;

- Βέβαια. Και την ζητάω. Και την περιμένω. Πιστεύω ότι λίγο πριν φύγουμε θα γίνουν όλα. Αυτήν την μαρτυρία έχω και πιστεύω ότι είναι κοντά αυτή η ώρα.

- Δεν είπαμε πως έλαβες Πνεύμα Άγιο.

- Πράγματι το παραλείψαμε. Ενώ είχα πολλές εμπειρίες με τον Κύριο, πολλές επισκέψεις, πέρασαν 4 χρόνια και δεν είχα βαπτιστεί με Πνεύμα Άγιο. Κάποια στιγμή πεισμάτωσα μπορώ να πω και πήρα μια απόφαση: «Δεν θα ξανακοιμηθώ στο κρεβάτι, θα κοιμάμαι στα γόνατα μέχρι να βαπτιστώ με Πνεύμα Άγιο». Πράγματι γονάτιζα κάθε βράδυ, προσευχόμουν όσο προσευχόμουν και κάποια στιγμή με έπαιρνε έτσι ο ύπνος. Ένα βράδυ ένοιωσα μια δύναμη να έρχεται επάνω μου και να με αγκαλιάζει. Άρχισα να επιτιμώ μέχρι που κάποια στιγμή έφυγε.

- Σκέφθηκες ότι είναι κάτι κακό;

- Ναι. Έγινε το ίδιο γεγονός 2 ή 3 φορές μέχρι που ένα βράδυ μου μίλησε ο Κύριος με προφητεία σε μια συμπροσευχή και μου είπε: «Γίνεται να μου ζητάς ψάρι και να σου δίνω φίδι; Να μου ζητάς ψωμί και να σου δίνω πέτρα;» Τότε συνειδητοποίησα τι έκανα. Αφού ζητούσα τον Κύριο με την καρδιά μου, δεν υπήρχε περίπτωση να έρθει κάποιος άλλος. Πράγματι δεν άργησε να έρθει η μέρα και με επισκέφθηκε ο Θεός με πολλή δύναμη. Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο και ξεχύθηκε ένας χείμαρρος από μέσα μου. Για ώρες μιλούσα γλώσσες λαλώντας τα μεγαλεία του Θεού και καταλάβαινα ότι το Πνεύμα του Θεού προσεύχεται μέσα από το στόμα μου, για πρόσωπα, για κράτη, για πόλεις. Ήταν μια εμπειρία συγκλονιστική.

Κλείνοντας θέλω να πω οτι όταν ήμουν στον κόσμο, πάντα μου άρεσε να ζω έντονα, όμως πιο έντονη και συναρπαστική ζωή από την ζωή του χριστιανού δεν υπάρχει.

Ο Χριστός με έλκυσε με την Αλήθεια Του και με αιχμαλώτισε με την Αγάπη Του.

Έχω ζήσει συγκλονιστικές εμπειρίες με τον Κύριο, με έχει βγάλει από το σώμα μου, έχω περπατήσει με τον εσωτερικό άνθρωπο, έχω πετάξει, και μέσα από όλα αυτά έχω πειστεί, ότι ο Λόγος Του είναι πέρα για πέρα αληθινός.