Ομολογία Πίστεως - Γρηγόρης Σπανός

spanos

«Αλλά συ μένε εις εκείνα τα οποία έμαθες και επιστώθης, εξεύρων παρά τίνος έμαθες και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρία δια της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού»


Τιμοθέου Β γ΄14, 15.

spanos

-Γρηγόρη γνωρίζεις κι εσύ από βρέφος τα ιερά γράμματα;

 -Πράγματι και ήθελα να ξεκινήσει η μαρτυρία μου με αυτό το εδάφιο γιατί με την χάρη Του Θεού γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα σε μια χριστιανική οικογένεια. Γεννήθηκα το 1965 και είμαι ο μεγαλύτερος από 4 αδέλφια. Έχω έναν αδελφό και άλλες 2 αδελφές. Από την στιγμή που κατάλαβα τον εαυτό μου, κατάλαβα ότι τα πράγματα μέσα στην οικογένεια μας ήταν τελείως διαφορετικά από ότι ήταν στον κόσμο έξω ή και στους άλλους συγγενείς. Η αγάπη Του Χριστού κυριαρχούσε μέσα στο σπίτι μας και εγώ βλέποντας το παράδειγμα του πατέρα μου και της μητέρας μου, μπορώ να πω καμάρωνα.

-Οι γονείς σου ήταν χρόνια πιστοί;

-Ο πατέρας μου ο Αρίστος Σπανός είχε πιστέψει στην Αμερική 10 χρόνια περίπου πριν γεννηθώ εγώ. Γνωρίζοντας το Χριστό, μπήκε δυναμικά στα πράγματα Του Θεού, ομολογούσε παντού τι έγινε στην ζωή του και στην πορεία εξελίχθηκε σε έναν ωραίο ευαγγελιστή φέρνοντας πολύ καρπό. Στην Ελλάδα γνώρισε την μητέρα μου, παντρεύτηκαν, εγκαταστάθηκαν στην Νεάπολη και αργότερα ενσωματώθηκαν στην εκκλησία της Νίκαιας που ήταν τότε στα σπάργανα. Εκεί υπηρέτησε ο πατέρας μου για πολλά χρόνια σαν πρεσβύτερος και μέσα σε αυτήν την εκκλησία μεγαλώσαμε εγώ και τα αδέλφια μου. Μαθαίνοντας το Λόγο Του Θεού και βλέποντας το παράδειγμα των γονιών μας αλλά και των άλλων αδελφών, μπορώ να πω ότι μεγαλώναμε σωστά μέχρι που ήρθανε τα χρόνια της εφηβείας που είναι για όλα τα παιδιά μια δύσκολη περίοδος. Εγώ σε ηλικία 14 χρονών περίπου ξεκίνησα να πηγαίνω σε νυχτερινό γυμνάσιο ενώ την ημέρα δούλευα σε ένα φανοποιείο αυτοκινήτων.

-Σαν παιδί είχες κάποια προσωπική εμπειρία με τον Θεό;

-Όπως όλα τα παιδιά είχα τις αναζητήσεις μου και τις αμφιβολίες μου, άκουγα το Λόγο Του Θεού και τον δεχόμουνα, αν και ήμουνα λίγο ζωηρός, αλλά βεβαιώθηκα πραγματικά ότι ο Χριστός είναι ζωντανός και δυνατός όταν το 1981, σε ηλικία 15 χρονών περίπου, είχα επίσκεψη από το Πνεύμα το Άγιο. Ήταν λίγο μετά τους σεισμούς που είχανε γίνει τότε και είχε έρθει στην εκκλησία μια αναζωπύρωση.

 Εκείνες τις μέρες σε μια προσευχή που γινόταν στο σπίτι του αδελφού Γκρεκού, είχε βαπτίσει ο Κύριος με Πνεύμα Άγιο πάνω από 15 άτομα. Πήγαμε κι εμείς και θυμάμαι όπως μπήκα μέσα από την πόρτα και βλέποντας την ευλογία που υπήρχε, πριν προ λάβω να γονατίσω με επισκέφθηκε το Πνεύμα το Άγιο. Βαπτίστηκα μετά και στο νερό μαζί με άλλα 4 παιδιά της ηλικίας μου.
 Όμως όλα αυτά στην ζωή μου, δυστυχώς, δεν κράτησαν πολύ. Μόλις πήγα για δουλειά στο συνεργείο και με είδαν αλλαγμένο άρχισε ο ονειδισμός. Δεν άντεξα στις προκλήσεις του κόσμου και σιγά σιγά ξέκλινα. Δεν διάβαζα την Αγία Γραφή, δεν προσευχόμουνα, δεν πήγαινα εκκλησία και όταν απομακρυνθείς από το θέλημα του Θεού φεύγει ο αγιασμός, φεύγει η παρουσία Του Θεού και καταλήγεις να είσαι μπλεγμένος με την αμαρτία και να μην μπορείς να επιστρέψεις. Στο νυχτερινό γυμνάσιο που πήγαινα έμπλεξα και με μια ομάδα αναρχικών και εκεί ξέφυγα τελείως. Είχαμε δικές μας θεωρίες, δεν θέλαμε να ανήκουμε πουθενά, ούτε σε οικογένεια, παρά μόνο στη δύναμη τη δική μας και προσπαθούσαμε να φέρουμε με τον δικό μας τρόπο μια ειρήνη και μια ισότητα μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
 
Πήγαινα και στα γήπεδα μέσα στους ξυλοδαρμούς, μέσα στις βιαιότητες και όλα αυτά με έκαναν τελικά να κόψω κάθε σχέση που είχα με την εκκλησία. Ενώ πήγαινα μια Κυριακή για χάρη του πατέρα μου και από μέσα είχα κρυμμένο το κασκόλ για να πάω μετά στο γήπεδο τελικά το σταμάτησα κι αυτό. Από εκεί και πέρα οι δικοί μου άρχισαν να έχουν πολλά προβλήματα μαζί μου. Γύρναγα σπίτι μεθυσμένος, χτύπαγα τα αδέλφια μου και γινόντουσαν πράγματα που είχαν δυσκολέψει πολύ την ζωή όλης μου της οικογένειας.

-Έπαιρνες ναρκωτικά;

-Όχι παρόλο που οι φίλοι μου έπαιρναν, ευχαριστώ τον Θεό, εγώ δεν δοκίμασα. Κάπνιζα μόνο το απλό τσιγάρο και έπινα αρκετά μπορώ να πω. Στις αρχές όταν έφυγα από το Χριστό η ζωή μου πήγαινε σχετικά καλά. Είχα τις παρέες μου, είχα τις φίλες μου, τους φίλους μου, είχα χρήματα αφού έβγαζα καλά λεφτά από τη δουλειά μου, όμως από ένα σημείο και μετά άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Έμπλεξα πιο πολύ με παρέες, με απειλές, με ξυλοδαρμούς, με βόμβες μολότοφ και όλα τα σχετικά.

 -Έβλεπα τον εαυτό μου να έχει πάρει έναν κατήφορο και να μην σταματάει. Το βάρος της αμαρτίας με βάραινε, ήθελα να επιστρέψω πίσω και δεν μπορούσα. Έκοβα το τσιγάρο και το ξανάρχιζα, το ποτό το ίδιο. Ο διάβολος μου έβαζε διαλογισμούς ότι έχω βλαστημήσει το Πνεύμα το Άγιο και ότι ο Θεός με έχει απορρίψει.

-Σε κάποια στιγμή ήτανε να ανατινάξουμε το αυτοκίνητο ενός ανθρώπου. Ήταν ο γυμνασιάρχης του σχολείου που πηγαίναμε και επειδή μας πήγαινε κόντρα θέλαμε να πάθει ζημιά. Εγώ ήμουνα και φιγουρατζής, ήθελα πάντα να φαίνομαι, να πηγαίνω μπροστά και έτσι είχαν βάλει εμένα να το κάνω. Τελικά αυτό δεν έγινε, μάλωσα με την ομάδα αυτή, απομακρύνθηκα απ’ αυτούς και σιγά σιγά προσπαθούσα και αναζητούσα πάλι την παρουσία Του Θεού. Βέβαια δεν ήταν εύκολο, παιδεύτηκα πάρα πολύ για 6 μήνες.

-Σε τι ηλικία ήσουν;

-Ήμουν 20 χρονών περίπου όταν πήγα πάλι στην εκκλησία για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια. Πήγα από πολύ νωρίς, ήτανε εκεί μόνο ένας διάκονος που είχε μόλις ανοίξει και θυμάμαι ένοιωθα τόσο βρώμικος, τόσο ελεεινός ώστε πήγα και γονάτισα στο θρανίο και έβαλα το κεφάλι μου κάτω από την θήκη που βάζουνε τα μαξιλαράκια. Προσευχόμουν, ζήταγα την παρουσία Του Θεού και όταν πήγε η ώρα 8 παρά 10 λίγο πριν αρχίσει το κήρυγμα δεν άντεξα άλλο, σήκωσα τα χέρια μου ψηλά και είπα: «Κύριε βοήθησε με, ελέησε με σε παρακαλώ» και όλοι οι αδελφοί έβλεπαν έκπληκτοι ότι ο Γρηγόρης είχε επιστρέψει, είχε σηκώσει ψηλά τα χέρια και δόξαζε Τον Θεό.

-Ήταν και οι γονείς σου εκεί;

-Και οι γονείς μου, βεβαίως. Οι γονείς μου όμως δεν γνωρίζανε ακριβώς την ζωή που έκανα, μόνο για το τσιγάρο ήξεραν κι έτσι όταν αργότερα ήρθε η στιγμή κι έκανα την ομολογία μου δόξασαν τον Θεό που με έσωσε και με φύλαξε πολλές φορές ακόμα και από βέβαιο θάνατο.

-Σου είχαν τύχει τέτοιες περιπτώσεις;

-Θα μπορούσα πολλές φορές να είχα πεθάνει. Πιωμένοι πολλές φορές, τρέχαμε υπερβολικά με μηχανές και με αυτοκίνητα και άλλες φορές είχαμε χτυπηθεί άσχημα στα γήπεδα και βεβαίως ο διάβολος όταν απομακρυνόμαστε από Τον Κύριο εμάς βάζει πρώτα στόχο για να προλάβει να μας απολέσει πριν επιστρέψουμε.

 -Τέλος πάντων, σε ηλικία 20 χρονών βρίσκομαι πάλι μέσα στην εκκλησία και αφού πέρασε ένας χρόνος, όπως όλοι οι νέοι ήθελα κι εγώ να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια. Ο Κύριος με ευλόγησε, μου χάρισε την γυναίκα μου την Κατερίνα και το 1986 παντρευτήκαμε. Στην εκκλησία της Νίκαιας υπήρχε τότε μια πολύ ωραία νεολαία με υπεύθυνο τον αδελφό Μανόλη Νομικό και απολαμβάναμε πολλές ευλογίες από τον Κύριο. Όμως τα χρόνια περνούσαν και ενώ θέλαμε να κάνουμε παιδί δεν μπορούσαμε. Κάναμε πολλές προσπάθειες, δώσαμε πολλά λεφτά σε γιατρούς, εξαντλήσαμε κάθε επιλογή όμως χωρίς αποτέλεσμα. Πέρασαν έτσι 18 χρόνια και προσπαθούσαμε πλέον με νύχια και με δόντια να μείνουμε πιστοί γιατί οι απογοητεύσεις ήταν φοβερές. Όσο μπορούσα εργαζόμουνα για τον Κύριο.

 -Πήγαινα μαζί με τα αδέλφια για να ξεχνάω το πρόβλημα μου, όμως πάντα υπήρχε στην ζωή μας αυτό το μελανό σημείο. Τελικά σε κάποια στιγμή έκανα μια προσευχή. Είπα: «Κύριε γνωρίζεις την καρδιά μου, ξέρεις ότι είμαι μυστήριος και ανάποδος άνθρωπος όταν δεν είσαι κοντά μου. Θέλω να με κρατήσεις στον Χριστό και αν δεν θέλεις να μου δώσεις παιδί δεν πειράζει, τουλάχιστον να σωθεί η ψυχή μου». Γνώριζα ότι αν έφευγα πάλι μακριά από τον Θεό θα χανόμουν και πλέον με αυτό τον φόβο και με αυτή την καρτερικότητα περίμενα ότι κάποτε ο Κύριος θα με ευλογήσει. Μου είχε μιλήσει βέβαια πολλές φορές με προφητεία.

-Είχες επαγγελίες;

-Ναι είχα επαγγελίες ότι ο Θεός θα απαντήσει, ότι θα είμαι ως ονειρευόμενος.

Βέβαια άλλες φορές τις δεχόμουνα, άλλες φορές τις απέρριπτα, γιατί είχανε περάσει πλέον πολλά χρόνια που τα άκουγα όλα αυτά. Τελικά με θαυμαστό τρόπο γνωρίσαμε κάποιον γιατρό που μας βοήθησε και τον Ιούνιο του 2005 στα 19 χρόνια γάμου ήρθε η ευλογημένη στιγμή που ο Κύριος μας χάρισε την κόρη μας την Σοφούλα.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον Κύριο για αυτό το θαύμα που έκανε στην ζωή μας, για την επαγγελία του αυτή που εκπληρώθηκε γιατί τελικά ο Κύριος μπορεί να αργεί αλλά δεν λησμονεί κανέναν μας. Αργότερα έγινα πρεσβύτερος στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής όπου ανήκα τότε και θέλω να ευχαριστήσω Τον Θεό για όλα τα αδέλφια εκεί γιατί μας στήριξαν πολύ μέσα στη δοκιμασία μας. Εδώ και 4 χρόνια περίπου βρισκόμαστε στον Πύργο της Ηλείας όπου με την χάρη Του Θεού εργαζόμαστε στο έργο Του. Αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα της πίστεως.

Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα ο Κύριος μας ευλογεί και περιμένουμε πλέον να μας τελειοποιήσει, να μας αγιάσει, να μας καθαρίσει και να έρθει να μας παραλάβει για να κατοικήσουμε όλοι μαζί κοντά Του.